Thursday, 28 August 2014

Freebies change your life ehh, room


English below
Ook op een hippe Tradeshow zoals Show Up krijg je gratis dingetjes, wat dat betreft is het niet anders dan de Huishoudbeurs. Nou ja, dat is niet helemaal waar, je krijgt minder en mooier. Gelukkig maar, want voor je het weet staat je hele huis op z'n kop. Ik kreeg o.a. een lantaarntje van Jurianne Matter en een folder van Uitgeverij Snor en was minstens een uur de plank boven de eettafel aan het restylen. Tja, ik ben nou eenmaal niet zo snel. Maar mooi werd het wel. Zelfs de kinderen viel het op. Het paardje is uit de kast! Waar is de zeilboot! Kijk, een zeehond! Oog voor detail hebben ze, leuk is dat. Zelf werd ik er ook heel blij van. Twee nieuwe stukjes papier, net iets anders in gebruik genomen dan bedoeld, en met een heel fijn resultaat. Toch inspirerend, dat Show Up.
 
English
I got some Freebies at ShowUp that inspired me to change the shelve in the living room. I framed the cover of the Snor catalogus and made a little vase by putting a glass in my Jurianne Matter lantern. than of course, everything had to switch place for a number of times, until I was finally pleased with the result. The kids liked it too, they kept saying: where did the ship go? The horse left the cabinet! look, a seal! I love their eye for detail. One big happy family, thanks to two pieces of paper and a bit inspiration at ShowUp.

Monday, 25 August 2014

ShowUp 2014

English below
Nooit eerder bezocht ik een Trade Show. Een inkoopbeurs. Of hoe noem je zoiets. Want ja, wat heb je daar als strategisch beleidsanalist te zoeken. Maar, dat ben ik nu niet meer. En aangezien ik hard bezig ben om als zelfstandig ondernemer andere creatieven te gaan helpen hun ambities te bereiken -daarover later meer- leek het me een heel goed idee om eens een kijkje te nemen bij ShowUp.

En dat viel niet tegen. Ik had een ontzettend leuke dag, zag veel inspirerende dingen, leerde leuke mensen kennen, Instagramde er op los en bovenal voerde ik heel veel boeiende leerzame gesprekken. En dan was er ook nog een lekker zonnetje en heerlijke koffie op een mooie locatie. Kortom, topdag!

BoekieBoekie en Uitgeverij Loopvis
First Eet
De krantenkapper en Maartje van der Noort
English
Never before I attended a TradeShow, a retailer convention or whatever you call this. Why would I, as a Strategic Policy Analist? However, since I quit my job to help other creative entrepreneurs achieve their goals as a freelancer, it seemed like a great idea to visit ShowUp, the most progressive Tradeshow in the Netherlands, just to see how things work.

And I wasn't disappointed. I had a great day, saw many inspiring stands, met fun people, I while Instagramming away until my phone battery died and most important, had so many interesting conversations. And then there was sun and great coffee at a beautiful location. What more could a girl wish for?

Saturday, 23 August 2014

The story of the perfect bookcase

English below
De perfecte boekenkast voor ons grote-mensen-huis, ik wist maar niet hoe die eruit zag. Niet de simpele Ikea Ivar natuurlijk, dat was iets voor studentenkamers. Dus keek ik eindeloos plaatjes van allerlei designkasten. Hele mooie dingen hoor, echt. En heel duur ook. En toch, als ik hem dan voorstelde tussen het gekke hoekje van onze knalrode bank en  de turquoise Jacobsen Egg chair en tegenover oma's bureautje dan was ik niet meer overtuigd. Uiteindelijk viel het kwartje. Drie eyecatchers in een smal stukje woonkamer is meer dan genoeg. Daartussen past alleen iets wat geen aandacht vraagt. Zoals een witte Billy van Ikea.
Maar ja, wel een beetje saai, een witte Billy. En ook zo geschikt voor studentenkamers. Niks mis met studentenkamers hoor, maar daar woonde ik nogal lang. Dus. Toen Zilverblauw eind 2013 met een nieuwe behanglijn kwam, riep ik nog net geen Eureka! Een Billy met behang aan de binnenkant, dat werd het. En dan moet het snel hè, meteen in de kerstvakantie Billy's halen en behang bestellen. Precies uitzoeken wat de beste plakmethode en dan voor de alleromslachtigste kiezen. En toen, vier jaar nadat we in dit huis trokken, stond daar de perfecte boekenkast. En blij dat ik er mee ben!
English
The perfect bookcase for our family house, I just didn't know how it looked like. Of course it wasn't the simple Ikea Ivar, perfect for dorms perhaps, but not here. I kept looking at pictures of fancy design bookcases. Beautiful ones. Expensive too. And still, when I pictured one standing in between the weird corner of our red couch and the turquoise Jacobsen Egg chair, facing my grandmothers old desk, I just wasn't sure. In the end, it hit me. Three eye-catchers in one small part of the living room is more than enough. The only thing that would look nice there, is something that doesn't draw your eyes to it. Like a white Ikea Billy case.
But hey, that's so boring, isn't it? It would suit a dorm well. Nothing wrong with dorms, I just lived there a little too long. So. When Zilverblauw launched their wallpaper line it hit me. A wallpapered Billy, that was what we needed. And then, of course, I wanted it immediately. So we bought the Billy's, ordered the paper, figured out what the best way was to attach the paper to the Billy's, spent some evenings wallpapering. And then, four years after we moved into this house, we had the perfect bookcase. And I am so happy with it!

Monday, 24 March 2014

No 52-weeks project: Dorine de Vos en Mathilda Stein

English below
Ok. M'n 52-wekenproject in 2013 liep op niets uit. Ik ben gewoon niet in de wieg gelegd voor goede voornemens. Met dat gegeven kan ik best leven. En bovendien, ik kon toch ook niet weten dat ik ziek zou worden? Alleen, die serie prentenboekenposts zijn toevallig wel hartstikke favoriet. Zowel bij mij als bij jullie als ik de statistieken moet geloven. En dus ga ik er gewoon mee door, wanneer mij het uitkomt. Mijn blog mijn regels, toch?
Wanneer ik met de kids naar de bieb ga, zie ik soms mooie boeken die ik graag met jullie wil delen. Zo legde ik 'Juffrouw van Zanten en de zeven rovers' van Mathilda Stein en Dorine de Vos op de stapel boeken om mee naar huis te nemen. Vreemd genoeg kwam ik thuis 'Prinses Pernilla en de reddende ridders'. Ik verdenk een klein jongetje van de grote wisseltruc. Maakt niet uit, ze zijn allebei de moeite waard. En mocht je iets van Dorine de Vos en Juffrouw van Zanten willen zien, kijk dan dit filmpje eens.
Prinses Pernilla is een grappig verhaal over een eigenwijze prinses. Maar het gaat mij natuurlijk om de originele illustraties. Je herkent de stijl van Dorine de Vos misschien wel van de huisstijl van Vila Augustus, waar ze een van de initiatiefneemsters van is. Het is zo'n herkenbare originele stijl, ik val er als een blok voor. De handgeschreven letters, de tekeningen die net kindertekeningen lijken, het lijkt zo makkelijk maar het is zo knap.
En dan de vele grapjes die bij iets betere bestudering in de illustraties te vinden zijn. Ik moest zo lachen om het borduurwerk op het paard z'n dek. Wie bedenkt zoiets? 


English
Ok. So my 52-weeks project in 2013 failed. I'm just not the right person for resolutions like that. I can live with that. And besides, who knew I would get ill. The thing is, I loved these posts. And so did you, as blog stats tell me. So I'm just gonna continue with the series, at the moments I choose. My blog my rules, right?

So this one is about a book by Mathilde Stein and Dorine de Vos. I love Dorine's style, it is so recognizable and original. The hand-written type, the child-like drawings, it all seems so easy but is so skilful. Hope you like it too!

Sunday, 16 February 2014

Pocket photo frame



English below
Met twee kleine peutertjes om je heen rol je van het ene grappige moment in het andere. Heb je Daan net geleerd dat Bente één is en hij twee, zegt hij: ‘Is opa Baard dan al drie’? Lukt het Bente niet om over de leuning van de bank te klimmen, geeft Daan haar wel een zetje. Krijgt Bente van Daan een fictief kopje thee met de mededeling: ‘Nog wel een beetje heet hoor!’, gaat Bente blazen. Kortom, ik geniet  me suf. Dat was vorig jaar om deze tijd wel anders. Niet omdat die twee niet net zo lief waren, maar omdat ik enorm kwakkelde met m’n gezondheid. Terwijl ik longontsteking kreeg moest mijn moeder, mijn steun en toeverlaat, geopereerd worden. Ik kon er niet zo voor haar zijn als ik graag wilde, en daar baalde ik enorm van. Maar wel kon ik wat voor haar maken. Ik wist dat ze er tegenop zag en dat er maar één ding was dat haar in dat ziekenhuis zou kunnen opvrolijken, en dat waren natuurlijk haar kleinkinderen. En dus maakte ik een klein fotolijstje wat ze makkelijk mee kon nemen en overal in het zicht kon zetten, om haar door de moeilijke momenten heen te slepen.
Inmiddels gaat het weer goed met ons allemaal, en is oma weer iedere week hier om van de kleinkinderen te genieten. Destijds had ik geen puf om de foto’s hier te plaatsen. Nu gelukkig wel. Dus bij deze. Om me er even aan te herinneren hoe blij ik ben dat we allemaal weer helemaal gezond zijn en van elkaar kunnen genieten.
Papier van Eva&Anne, vintage knoopje van Ingthings, elastiekje van FlyingTiger

English
I’ve two toddlers around who make sure they keep me entertained all the time. When I taught Daan that Bente is one year old and he’s two, he said: ‘And is Grandpa Beard three already?’. When Bente couldn’t climb the couch, he just pushes her. When Daan gives Bente an imagery cup of tea and tells her: ‘It’s still hot’, she starts blowing. They are hilarious and I’m having a great time.  Last year in January I felt so different. I was ill more often than not, and to make it worse my mum ended up in hospital. I couldn’t take care of her like I wanted to and that made me really sad. I knew she was dreading surgery and the only thing that could cheer her up would be her grandkids. Therefore I made a little pocket photoframe to take with her. At the time, I was to tired to make a blogpost. So here it is. To remind me how lucky I am we are all healthy again.

Paper by Eva&Anne, vintage button via Ingthings, elastic cord via Tiger Stores

Monday, 3 February 2014

The brighter the better

English below
Ik hou van kleur, of het nu gaat om kleding, meubels of plaatjes, de kleur moet eraf spatten. Ook als ik iets maak. Maar dat is de ene keer makkelijker dan de andere. Met zeefdrukken? Geen probleem. Stempelen? Ook niet. Maar tekenen en verven? Het resultaat is vaak te mat of te soft vind ik. Dat ligt natuurlijk vooral aan mijn totale gebrek aan techniek. Maar toch. Materialen die mooie intense felle kleuren beloven kan ik vaak maar moeilijk weerstaan.
Een aantal jaar geleden plaatste Anna Denise een filmpje op haar blog over Derwent Inktense Blocks. Het zag er prachtig uit, en ik zette een doos op mijn verlanglijstje. Dit jaar kreeg ik ze, en gisteren speelde ik er even mee. Inderdaad, prachtige kleuren! Wat ik ook heel fijn vind, eenmaal droog is droog en dus weer overschilderbaar zonder dat de kleuren mengen. Ik zou het liefst vanavond weer gaan tekenen!
English 
I love color, as my interior, wardrobe and collection of artwork shows. When I create something, it has to be bright and bold. Sometimes that’s easy ot do, sometimes it’s not. Screen-printing? Easy. Stamping? Easy. However drawing and painting? Somehow the result often is too matte or too soft to my taste. Of course that’s mainly due to my complete lack of technique. But still. Art materials that promise beautiful intense bright colors are hard to resist.
So when Anna Denise showed Derwent Inktense Blocks in a video on her blog, I had to put them on my wishlist. This year I received them as a birthday gift. And yesterday I played with it a little. Bright colors indeed! And what I also love about them is when they dry, they ar permanent. Which means you can paint another layer on top which won’t blend with the layer below. I would’t mind using them again tonight

Thursday, 19 December 2013

Screen printing a doll tea set

English below
Heeft een kind van een jaar veel aan een porseleinen theeservies? Misschien als ze een heel petieterig welopgevoed voorzichtig meisje is wel. Alleen is Bente dat niet. Toch aarzelde ik natuurlijk geen moment toen een vriendin mij vroeg om samen met haar voor onze dochters een theeservies te bedrukken. Bij wijze van sintcadeau. Zij had net een cursus zeefdrukken op servies gevolgd en wist dat ik al kon zeefdrukken. Een paar jaar geleden deed ik inderdaad een cursus en ik vond het geweldig. Op een of andere manier wakkerde het mijn creativiteit ontzettend aan. Maar ja, zeefdrukken doe je niet zo maar aan de keukentafel, en na die ene cursus kwam het er nooit meer van. Je snapt, ik zei meteen ja. Volledig eigenbelang dus, dit cadeau.
Het bleek nogal een tijdrovend proces, en we hadden een deadline, dus een week lang stopte ik zo wat elke vrije minuut in tekenen, bewerken, printen, drukken, drogen, knippen, plakken en bakken. We maakten elk ons eigen ontwerp. Grotendeels in de slaapkamer van vriendin, dus je begrijpt dat haar man blij was toen sinterklaas voorbij was en ik eindelijk ophoepelde uit zijn kamer. Ik ben superblij met het resultaat, al pakte de kleuren iets anders uit dan ik had gedacht. En ik vond het zo ontzettend leuk om te doen, ik barst weer van de ideeën. Als ik niet uitkijk moet ik nog een winkeltje beginnen.
 
 
English
An one-year-old girl is probably too young for a doll tea set. Nonetheless, I immediately said yes when my friend asked me to screen print a tea set with her for our daughters. I love screen printing, but since it's not exactly the best technique to use at home at the kitchen table, I hardly ever get the change to do so.
I'm so happy with the result, I loved the process and I have so many ideas, I might have to start a shop.

Monday, 21 October 2013

Serial Focus and Give-Away Winner



Ik heb te veel hobbies. Of te weinig tijd. Dat wisten jullie al. Soms wou ik dat ik mezelf kon klonen, maar tot dat mogelijk is probeer ik Keuzes te maken. En te Focussen. Alleen ben ik ten eerste niet goed in Keuzes en Focussen en ten tweede vind ik het een beetje overdreven serieus om zo met je vrije tijd om te gaan. Maar goed, ik moet wat vooral omdat ik óók niet goed ben de dingen ‘een beetje’ doen. Nee, het moet meteen goed, er moet van alles aangeschaft worden, ik wil erover lezen en schrijven en praten.
Onbewust heb ik daar een oplossing voor gevonden. Ik doe dingen in fases. Dat realiseerde ik me vandaag opeens. Dan word je oud hé, als je terug kan gaan kijken en patronen gaat zien. Zo kon ik me in m’n pubertijd niet voorstellen dat er ooit een dag voorbij zou gaan zonder naar een van m’n favoriete bands te luisteren. Totdat ik ging studeren en zo opgeslokt werd door de studentenpolitiek dat de cd’s onder een laag stof verdwenen. Tijdens m’n afstuderen las ik dag en nacht. Ik schreef recensies, discussieerde op fora en dacht, ‘er gaat vast nooit meer een dag voorbij waarop ik geen boek lees’. Totdat ik de wereld van het bloggen ontdekte, die het creatieve vuurtje bij me aanwakkerde en de boeken de kast bijna niet meer uitkwamen. Wat zal de volgende fase zijn?
Je zou het seriële focus kunnen noemen. Nu ik het zo schrijf klinkt het eigenlijk best goed. Misschien wel net zo hip als Seriele Monogamie. Ik zou er een artikel over kunnen schrijven voor een lifestyle magazine.
Alleen zo bevredigend is het helemaal niet, want natuurlijk steken al die andere interesses te pas en te onpas hun kop op, vooral op de meest drukke momenten. Zo heeft de vraag van Marlous naar mijn vijf favoriete boeken het leesvuurtje opnieuw ontstoken, en al jullie comments bij de give-away hebben dat vuurtje enorm aangewakkerd. Heerlijk, echt waar, maar weet misschien ook een van jullie waar ik me kan laten klonen?

P.S: De give-away is gewonnen door Marrit, gefeliciteerd! Dat vind ik stiekem wel heel leuk omdat wij samen op de middelbare school zaten waar over schreef. Dat boek moet ik dus maar persoonlijk gaan langsbrengen denk ik.
I have too many hobbies or too little time, like you know already. Sometimes I wish I could clone myself, but since that’s not possible yet I’ll just try to make Choices. And Focus. The thing is, I’m not good in making choices and focus, and besides, I think it’s way to serious to deal with hobbies like this. But hey, I’m not good in keeping things small either, so what can I do? When I’ve a new hobby, I have to buy lots of stuff, read about it, write about it, talk about it and so on.
Unintentionally I found a solution. I do things in phases. That’s what I realised today. Apparently I’m at an age now from where I can look back and see patterns. As a teenager, I couldn’t image a day without my favourite music. But then I went to university and suddenly it was all about politics. And when I was graduating, I did nothing but reading. I wrote reviews, discussed things at fora and never thought a day would pass without reading a book. Until I met the bloggers world and my creative side was awaken. What will be next?
Now I write about it actually sounds good. Serial Focus. Just as trendy as Serial Monogamy. I should write an article about it for a lifestyle magazine. But the thing is, it’s no real solution. Because forgotten hobbies tend to come back at the most busy moments. When Marlous asked for my five favourite books, I knew an smouldering fire was reignited, and all the comments on my give away poked it up even more. Don’t get me wrong, I’m glad it did, but does anyone knows where I can clone myself?

P:S: Marrit has won the give-away, congratulations!

Tuesday, 15 October 2013

A sheep with Band-Aid

English below:
Een schaap met een pleister, een vis met trui aan? Hartstikke logisch toch? Wel als je een jaar of zeven bent! Twee weken geleden bezocht ik de tentoonstelling met het werk van fotografe Dominique Panhuysen in het CBKAmsterdam-Oost. De creaties van haar zoon Boris, die op een aantal fotokaarten te zien waren, toverden een glimlach op mijn gezicht. Ontroerend, zo’n knuffel met een pleister op z’n koppie. Er lag ook een boek met nog veel meer foto’s van Bordisdingen en zo met z’n allen bij elkaar was het een prachtige collectie, die me wel een beetje deed denken aan de Jaszakschatten van Muswerk en T-A-K. Ook zo’n ontroerende verzameling kindertrofeeën. Jammer dat ik dat boek nergens online kon vinden, anders had ik een linkje geplaatst. 

English:
A sheep with Band-Aid or a fish wearing a cardigan? Of course! Not so weird when you are seven or so! Two weeks ago I paid a visit to the exhibition with work by photographer Dominque Panhuysen in CBK Amsterdam-Oost. The creations by her son Boris, of which she made photocards, put a smile on my face. Touching, a softie with a blister on its cute little head. In a book even more creations by Boris where collected, and all together the effect was even stronger. It reminded me a little of the ‘Jaszakschatten’ by MUSwerk and T-A-K, another great collection of kids’ trophies. I wish I could find the book online, so I could share a link.

Sunday, 13 October 2013

Young Adult literature (and give away)

English below
Een boekenmeisje was ik. Elke woensdagmiddag fietste ik naar de bieb, met mijn vriendje Jeroen. Soms dezelfde middag nog een keer. Ik verslond boeken. In groep acht en de brugklas las ik alles van Lemniscaat. Thea Beckman, Jan Terlouw, vast bij velen van jullie bekend. Maar toen ik die allemaal gelezen had wist ik het even niet meer. Op school begonnen we met de volwassen boeken, en het eerste wat ik las 'Het Bittere kruid' van Marga Minco. Geen idee waarom scholen dat een goede introductie vinden in de volwassen literatuur, misschien omdat het zo dun is? Ik kon er als 14-jarige in
ieder geval niks mee. Gelukkig vond ik via de boeken van o.a. Ronald Giphart en Joost Zwagerman, die toen populair waren, mijn weg naar de volwassen literatuur en uiteindelijk ging ik zelfs Nederlands studeren. Maar andere leeftijdgenoten zag ik hun plezier in lezen kwijtraken en sommigen waren definitef lezer-af. Dat heb ik altijd zo zonde gevonden!



Een aantal jaar geleden ontdekte ik dat ze in Amerika een heel genre gewijd hebben aan het overbruggen van het gat tussen jeugd- en volwassenliteratuur. Young Adult Literature noemen ze het. Had ík dat op m’n veertiende maar gehad. Via het label ‘YA Lit’ ontdekte ik fantastische boeken van schrijvers van allerlei nationaliteiten en al jaren is het m’n favoriete genre. Nog steeds lees ik bijna alleen maar Young Adult Literature. Gelukkig is er in de bibliotheek in mijn woonplaats een hele afdeling aan gewijd. Misschien hebben tegenwoordig alle bibliotheken dit, maar ik vind het heel bijzonder!
Ook Marlous van Oh Marie vertelde ik over mijn passie voor ‘YA Lit’, en zij vroeg me om een blog voor haar te schrijven over mijn vijf favoriete titels. Wat een feest was dat! Je leest het hier. Heerlijk om weer even opnieuw in die boeken te duiken. En wat moeilijk om leuke foto’s te maken bij zo’n blogpost. Maar het allermoeilijkst was misschien nog wel om een keuze te maken uit al m’n favoriete boeken, ik heb minimaal nog een blogpost nodig om het lijstje kompleet te maken.

Ben je nieuwsgierig geworden naar het genre? Dan kan ik je wel een tip geven. Als er een schrijver is die het genre beheerst is het John Green wel. Lees een boek van hem en je weet wat het is. Het enige nadeel is misschien dat je de lat meteen wel hoog legt voor alles wat je daarna zult lezen. Zijn laatste boek, ‘Weeffout in de sterren’, is prachtig. Ik geef ik hier mijn nederlandstalige exemplaar weg. Omdat ik de liefde voor zijn boeken graag verder verspreid –en ook een beetje omdat er binnenkort een prachtige box met al zijn engelstalige boeken uitkomt, die ik zeker ga kopen! Laat een berichtje achter als je wilt winnen. Ik hoor graag van je welk boek of welk genre jouw favoriet is. Eind volgende week trek ik een winnaar!
English
I was a little book girl. Every wednesday after school, I went to the library with my best friend, sometimes twice at the same day. But when I grew older, and I had read every book in the childrens book section, I didn’t know what to read next. At school we started with adult literature, but I didn’t like the titles they suggested and I started loosing my interest in reading. Luckily, I found my way back via the books of some young Dutch writers, who wrote about student life and such. But I know that many others never started reading again and I’ve always thought school really failed there.
I was surpirsed to find out a couple of years ago that in the USA there is a whole genre that aims at building a bridge between kids and adult literature, which is called ‘young adult literature’. It opened the door for me to many interesting authors of different nationalities, and everytime I found a new favorite I couldn’t help thinking 'Where were books like this when I was fourteen?’
When Marlous of Oh Marie was here for the photoshoot, I told her about my passion and she asked me to write a blogpost on my favorite five titles. You can read it here. I loved writing this post, I was great to dive in these books again. I found it dificult to take nice pictures to add to the post, and even harder to make a selection of my favourites.
I think I need another blogpost to complete the list!
If I made you curious for the genre and you are looking for an author to start with, John Green is your man. He’s the master of the genre and I love all of his books. Just pick one and read it! If you can read Dutch, I’m giving away my Dutch copy of his latest book. Just tell me about your favorite book or genre in the comments!


Tuesday, 8 October 2013

Opening KeK Coffee and Concept store

Van een goede kop koffie in een inspirerende omgeving word ik superblij. Net als van mooie spullen gemaakt door creatieve mensen. Dus toen ik hoorde dat er een nieuwe zaak geopend werd in Delft die beide dingen ging combineren, maakte mijn hart een sprongetje!

Inmiddels ben ik er een paar keer bij KeK geweest, om een koffie te drinken, een broodje te eten, rond te kijken, en ik was bij de officiële en o zo gezellige opening. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik onder de indruk ben. Van de heerlijke koffie en broodjes, maar meer nog van de look en feel van de hele zaak. Pure, ongepolijste materialen zorgen voor een industriële maar toch warme sfeer.
Eigenaresse Leonie is een multitalent. Ze heeft de zaak eigenhandig verbouwd, ingericht en gestyled. Ze timmerde zelf de houten planken tegen de muren, zocht bijzondere meubels uit en selecteerde originele producten die ze op een bijzondere manier door de zaak heen presenteert. Je vind hier o.a. producten van Windstilte en Majorieknit. Wat een aanwinst in Delft!

English: Good coffee and an inspiring environment make me super happy, just like beautiful products made by creative people. So my heart jumped when I heard a new concept store and coffee bar would open in Delft.

I've visited KeK several times now and I am amazed. Not only by the great coffee and sandwiches, but mostly by the look and feel of the whole place. Especially since the talented young owner Leonie reconstucted, decorated and styled the whole place on her own. She used pure and raw materials, which resulted in a warm and industrial place. She also selected a wonderful products from designers like Windstilte and Majorieknit which she shows in an original way. I can only recommend it!

Saturday, 5 October 2013

I'll be famous!

Screenshot of Oh Marie, photo's by Danique van Kesteren
English below 
Zou jij het leuk vinden om aan het nieuwe nummer van Oh Marie mee te werken? vroeg Marlous mij in een DM op Twitter. Leuk? Dat is nogal een understatement. Een eer vond ik het. En nu sta ik er dus in, of eigelijk ons huis dus, met een prachtig artikel dat me echt wist te raken omdat het voelt als een eerbetoon aan m'n oma en daarmee als een dierbaar cadeautje. Maar misschien is dat niet zo gek van iemand die haar magazine naar haar oma vernoemde. Lees het hier, vanaf pagina 18.
Picture taken from Oh Marie.nl, photo by Danique van Kesteren
Al jaren volg ik Planet Fur, het blog van Marlous. Het is zo grappig, er staan prachtige vrolijke foto's op en iedere keer verbaas ik me weer hoe Marlous van iets kleins zo'n leuke blogpost weet te maken. Zit ik weer achter m'n computer te grijnzen. Ziet er niet uit.
En nu, een jaar alweer, is er een magazine van haar hand, dat zo ongeveer alles wat ik leuk vind als onderwerp heeft. Interieur, DIY's, vintage, prachtige foto's...oja, en fotografietips, daar zou ik wel een heel boek van kunnen gebruiken. Er werken altijd hele creatieve en getalenteerde mensen aan mee, dus werd ik ook wel een beetje zenuwachtig van dat berichtje. Maar natuurlijk zei ik meteen ja.

Ik was heel benieuwd hoe zo'n fotoshoot in z'n werk zou gaan, want nooit eerder was er iemand gek genoeg om ons huis te willen fotograferen. Behalve ikzelf dan hé. Ter voorbereiding stuurde ik manlief en kindjes een dag naar de dierentuin zodat ik uitgebreid kon opruimen. Want nee, zo ziet ons huis er niet altijd uit. Bewijs? Kijk hier maar. En toen kwamen Marlous en fotografe Danique langs en werd het een superleuke dag. Het blijft bijzonder hoe mensen die je niet of nauwelijks kent  zo vertrouwd kunnen voelen. Dat is dus waarom social media Social media heet.

Voor wie er geen genoeg van krijgt, er is ook nog een blogpost met nog meer prachtige foto's die Danique van ons huis maakte, en op Instagram staan een heleboel foto's die ik zelf vlak na de shot maakte.

English
"Would you like to participate in the new issue of Oh Marie?" wrote Marlous in a DM. Like? That's an understatement I thought. It would be an honor. And now our house is featured in the latest issue, in a beautiful article that feels like a tribute to my grandma and therefore is a great gift. Which perhaps isn't that surprising from an editor who named her own magazine after het grandma. Read it here starting from page 18 in Dutch and with an English translation of the whole article on page 23.

Wednesday, 5 June 2013

Knutselaandrang

Weet je waar ik ook acuut aandrang om te knutselen van krijg? Van nieuwe knutselspulletjes. Ik loer ook graag naar fijne knutselspulletjes, vooral op internet. En geloof me, ik heb al best veel knutselspulletjes. Dus ik mag van mezelf niks kopen op knutselgebied. Maar stempelbenodigheden zijn een uitzondering. Want stempels maak ik als cadeautjes en dan moet je wel goed materiaal in huis hebben, nietwaar?
Al heel lang aasde ik op een fijn gutsje, waarmee ik nog gedetailleerder zou kunnen gutsen dan ik nu doe met mijn Speedball-gutsensetje. Voor zo ver ik wist was Stampeaz de enige webshop die zulke gutsjes verkocht, omdat zij de laatste paar Staedler-gutsen opkochten voordat die uit de handel werden gehaald. Af en toe verschijnt er eentje in de shop, maar ik greep tot nog toe altijd mis.
Toen las ik op Stampij over Pfeil-gutsen, die eigenlijk bedoeld zijn voor houtsnijden maar ook prima zouden werken in rubber. Die moest ik hebben! Maar ze waren nogal prijzig en dus kocht ik niks. Totdat manlief en ik een weekendje Arnhem boekten. En in Arnhem zit Baptist, dat is een soort houtbewerkersparadijs. Dus moest en zou ik daar die guts halen, dat scheelde immers verzendkosten en ik had hem heus echt nodig. Om een lang verhaal kort te maken, ik legde m’n verhaal uit aan de meneer in de Baptist-winkel, liet hem mijn gutsje zien waarna hij me niet echt serieus meer nam maar wel het dunste v-gutsje wat ze verkochten voor me opzocht en tadaa, nu heb ik dus een 1mm v-guts. Niet van Pfeil overigens, maar van Flexcut, dat volgens meneer-de-expert door het dunnere ijzer beter geschikt is voor rubber.
Natuurlijk moest ik daar wat mee maken. En dat werd deze struisvogel, die ik ooit tekende voor m’n zeefdrukles als onderdeel van een ‘Vreemde Vogels’-print. Ik tekende er iets meer details in zodat ik goed m’n nieuwe aanwinst kon testen. Dat was nog even wennen, zo’n nieuw gutsje. Voor dunne lijntjes, die echt niet met m’n ‘oude’guts kunnen, is hij perfect, maar voor de rest pak ik toch liever die oude. Misschien is het een kwestie van wennen, ik weet niet. Ik ben er hoe dan ook blij mee.
En ook met het resultaat. Ik was dit al zo lang van plan, maar ik had blijkbaar de motivernede werking van nieuwe knutselspulletjes nodig om het ook echt te gaan maken. Ik stempelde er mee in een oud Japans boekje. Daar heb ik een hele stapel van, maar da’s een verhaal voor een volgende keer.
Nu ben ik wel benieuwd, waar krijgen jullie knutselkriebels van?

Tuesday, 4 June 2013

Kriebels

Ken je dat? Dat hoe drukker je het hebt, hoe meer het gaat kriebelen om gewoon iets te maken? Een stempel, een rokje, een tekening….Ik had dat afgelopen week. Ik ging weer –bijna- volledige dagen werken, Dolf en ik wisselden elkaar af met afspraken buiten de deur en ik benutte m’n vrije tijd om te solliciteren. Meteen kwamen de kriebels, om te gaan linosnijden, zeefdrukken, stempels maken…En ik was er blij mee hoor, dat de kriebels er weer waren, want het betekent dat ik er weer een beetje ben. Zijn ze weg, dan gaat het pas echt niet goed.

Dus ik googlede naar mogelijkheden om te zeefdrukken in Delft. Want dat vind ik een van de gaafste technieken die er is, je doet het alleen niet zo maar thuis. Kortom, echt een lekker handige hobby voor als je geen tijd hebt. Ik zocht al eerder, en geloof me, veel opties waren er toen niet. Te duur, altijd vol, alleen voor studenten. En toen ontdekte ik iets geks en heel erg fijns. Er zijn namelijk onlangs TWEE grafisch Ateliers in Delft geopend, hoe gaaf is dat?

Van de website van Atelier Indrukwekkend werd ik zo enthousiast dat ik meteen vroeg of ik langs mocht komen en dat deed ik afgelopen vrijdag. Eigenares Kirsten liet me haar prachtige atelier zien. Wat een leuke meid en wat een gaaf bedrijf is zij gestart. Daar heb ik echt bewondering voor, zo jong en ondernemend. Ze organiseert workshops, cursussen, kinderfeestjes en je kan als kunstenaar gebruik maken van haar atelier. Ik wil er graag een opfrisworkshop zeefdrukken volgen, zodat ik echt aan de slag kan. (Zijn er mensen die daar zin in hebben? Dan kunnen we wat plannen!)

Kirsten vertelde me over Josetta van Het Grafisch Atelier waar ze soms mee samenwerkt. Natuurlijk bezocht ik ook haar website, ik ben nou eenmaal super geïnteresseerd in elke nieuwe creatieve onderneming in Delft. Zij bleek een compagnon te zoeken, en toen werd ik toch wel nieuwsgierig. Misschien de kans voor mij om in Delft te gaan werken?

Dus sprong ik op de fiets en ging even langs. Josetta bleek een superenthousiaste en hardwerkende vrouw, die naast het bijna full-time runnen van een lijstenmakerij en een gezin ook nog een klein Grafisch Atelier aan het opzetten is. Opnieuw, respect! Kleinschalig, en wat dat betreft geen job-opportunity voor mij, maar wel hartstikke leuk. En als ik wil, mag ik een workshop “Stempel maken” komen geven. Wat denken jullie, zou daar animo voor zijn?





Thursday, 30 May 2013

Illustation and inspiration at Swanmarket

Had ik al eens verteld dat ik de meest fantastische man heb? Nee? Nou, dat is dus zo. Bewijs? Zondag was ik nogal sip, om, nouja, zie vorige post. Dus wat deed manlief? Die organiseerde het huishouden en de kindjes dusdanig dat hij ons allemaal uitgeslapen en gevoederd in de auto kon stoppen om het laatste staartje van de Swanmarket in Rotterdam mee te pakken. Alwaar ik lekker met Bente in de wagen langs de kraampjes mocht struinen en hij vooral achter Daan aanrende. Het was een supergoed plan, want we vonden het allemaal hartstikke leuk en mijn humeur kreeg een boost waar ik weer dagen op kon teren.
En ik kocht niet eens iets, maar ik kletste wel met heel veel medebloggers, en ontdekte een paar nieuwe super illustratoren. En als ik ergens blij van word is dat het wel.
Het hele gezin viel voor de mooie zeefdrukken van Makii, en Daan en Mielo werden meteen vriendjes. Mielo wilde wel een mooie muurschildering op Daans kamertje maken, maar daarvoor was mama toch iets te trots op haar eigen harde stylingwerk. Maar mocht de ABC zeefdrukkenserie uitgebreid worden met een D, dan willen we die wel!
Daarna namen we een kijkje bij Maha&me, waar Evita ter plekke mooie lino's stond te drukken! Ik was gefascineerd door het materiaal waar ze mee werkte, het zag er meer uit als het stempelrubber dat ik ook gebruik (Speedycarve), dan het linoleum dat ik ken van de basisschool. Heel lief gaf ze antwoord op al mijn beginnersvragen en ik kreeg heel veel zin om het zelf ook te proberen. Nu kan Evita gelukkig wél tekenen, en waren haar prints dan ook om erg blij van te worden!
Na afloop bezocht ik Twitter nog even en deed zo via Broesj nog een ontdekking, namelijk dat Puike Prent een superblog en Etsyshop is. Ik viel als een blok voor de prints van Haas en Eend....

Opnieuw werd me duidelijk hoe veel ik kan genieten van het kijken naar andermans werk, hoe graag ik dat met anderen deel en hoe gaaf ik het vind als ik een pietsiebeetje kan bijdragen aan al dat moois door bijvoorbeeld wat mensen met elkaar in contact te brengen. Kon ik daar m'n werk maar van maken....

- Posted using BlogPress from my iPad